| Improvisert
teknologi
Kva slags ny teknologi trengsi sjukehusverda?
Rollespel gjev nokre svar.
 |
RINGSIDE: Helsearbeidaren «finn opp»
ein ny funksjon medan teknologane sit ringside.
Foto: Rune Petter Ness |
Sjukehusfolk må ofte ta i bruk ny teknologi
som er utvikla av folk som ikkje kjenner situasjonen på kroppen.
Derfor er kan hende den nye teknologien ikkje alltid optimal. Førsteamanuensis
Dag Svanæs og stipendiat Gry Seland ved NTNU arbeider med
ein metode for utvikling av teknologi-i-praksis, der ein unngår
det teoretiske skrivebordsarbeidet.
Dei kallar det «teknologi-improvisasjon».
MINIMALISTISK • Innfallsvinkelen
kan seiast å vere minimalistisk. Grunnreiskapen er ein kvit,
rektangulær plate i skumplast. Ho skal tene som kva-som-helst
av ny teknologi. Plata kjem i ulike storleiker, og alle har ein
tynn spikar slått inn i den eine kortsida. Spikaren fortel
at dingsen er trådlaus.
– Grunnprinsippet er enkelt, fortel
Svanæs: – Vi spelar ut eit sjukehusscenario til nokon
ser eit behov eller potensial for ny teknologi eller nye bruksformer
av eksisterande teknologi. Når slike situasjonar oppstår,
frys vi scena, og plukkar ei skumplastplate for å fylle behovet.
Så held vi fram medan vi ser for oss funksjonen til denne
spesifikke dingsen, og visualiserer gjennom teikningar og forklaringar.
Sesjonen ender med at teamet har designa ein prototyp av dingsen,
til bruk ei ein framtidig situasjon.
FRYS! • Eit slikt
rollespel kan skje på denne måten: Legane og sjukepleiarane
har satt i scene ein daglegdags sjukehussituasjon, med dei sjølve
samla rundt ein pasient i senga. Teknologane sit ringside. Så
tek ein av deltakarane opp ein «blank» firkant. Ho forsøker
å finne ut kva som skal skje vidare. Spelleiaren spør
«Kva skjer nå?» og ho begynner å tappe på
firkanten med penna si. Leiaren spør kva ho gjer, og ho svarer
at ho skaffar seg tilgang til resultata av blodprøvene frå
pasienten.
Dag Svanæs forklarar: – Det som
skjedde, var at denne helsearbeidaren fann opp ein funksjon på
staden, medan ho var mentalt til stades i situasjonen og dermed
kunne sjå for seg kva ho trengte der og da. Svanæs og
teamet hans følgde opp i etterkant, ved å be ho teikne
kva ho hadde «sett» på skjermen ho fann opp. Desse
rollespela kan også få fram situasjonar der teknologien
er uønskt. I ein annan situasjon blir pasienten brått
livstruande dårleg. Spelleiaren seier «frys» og
spør sjukepleiaren om ho treng noko. Ho seier «Nei!
Eg må få liv i pasienten først.» Akkurat
der og då må teknologien vente, og gje plass til livredding.
Teknologi er ikkje alt.
Av Tore Oksholen
Kontakt: Førsteamanuensis Dag Svanæs,
Institutt
for datateknikk og informasjonsvitskap, NTNU
Tlf. 73 59 18 42, e-post: dag.svanes@idi.ntnu.no
|
