REGN
I HIROSHIMA
I det ho lyfta handa
for å ta tekanna
kom eit blindande ljos –
var ikkje meir
alt var borte
dei var borte
omlaga til damp og sky,
gåtefullt, oppstigande og stumt.
Rop var ikkje rop i dette.
Men jorda slo høgt og vilt
ein knyttneve mot himmelen
ved mishandling,
– ved det attlevande veit
verda rundt
men ikkje orkar fatte:
Hiroshima –
Stigande milevide slør,
dei var i det,
gått attende til ei urform.
Ein skjerm av damp
over ei pint jord.
Vera eit grann av dette.
Vera i det bortdragande –
Men ikkje lenge.
Det drog snart meir frå kaos.
Sløret vart dropar tett i tett,
i dropens evige skapnad
utan byrjing eller slutt.
Dei fall,
svalande, utalde,
i tungt regn nedover –
Av Tarjej Vesaas (1897–1970)
Diktet er henta frå samlinga Vår uro med alt, samla
av Ove Røsbak og gitt ut av Norske Sivilingeniørers
Forening.
|
